سلام

در بدر در کوی رنــــدان دل گدایی می کنم

                    همنشین با بلبلان در نــــــــی نوایی می کنم

ناله های نی نوا را هر سحر سر می دهم

                    عیش هستی را به مستی در ثنایی می کنم

اللهم عجل لوليك الفرج

سلام

سفره آخر شد و دل در گرو یار همی

                    میهمانی به سر آمد چه سبک بار همی

اشک شبها به سحر از بد جانانه نبود

                    که همه مهر و وفا در بر دلدار همی

دست در دامن آن سرو خرابات زدم

                    تا که از کف ندهم مهر جهاندار همی

سر هستی همه در عالم اسرار بماند

                    دل به عشقش به نظر شد همه اسرار همی

اشک شبها به سحر در کف بهرام، که چون

                    می بسوزد شب دل از پس پیکار همی

اللهم عجل لوليك الفرج

سلام

ما مست و خرابيم و ره ميكده پوئيم
                         در تارك دلها خبر از نور بجوئيم
با جام مي از پست به معراج  رسيديم
                         با دلشدگان از لب دلدار بگوئيم 

اللهم عجل لوليك الفرج

سلام

هر شب به سحر حافظ شيرين سخنم شد
                         در سينه هرآن بود عيان بر سمنم شد
هر لحظه به مـــــــهرش چو بهشتي بر آدم
                         با يار به هر سو كه شدم آن وطنم شد

اللهم عجل لوليك الفرج

سلام

به دنبالش ســـــحر از خود گذشتم
                    ز هجرش هر دمی پروانــــــه گشتم
به نورش قرص خود بشکسته دیدم
                   به شامم سرخ خون بر دیده هشتم

سلام

باز امشـــــــــــب تا سحردل را هوايي مي كند

          گر به مهــــــــرش دل نبندم بي وفايي مي كند

مي روم هر سو كه مويش در هوا افشان شود

          مي شوم زخمي كه برسازش نوايي مي كند

قامتش قدقامتم مهرم به سجده مـــــــــــهر او

          مي نداند درنمازم او خدايــــــــــــــــي مي كند

ماه رويش در شبم فانــــــوس راهم مي شود

          گر كه نـــــــوري مي بتابد خودنمايي مي كند

لب كه بر حسنش ستايش را دمي جاري كند

          مي بگويد حـــمد او ني خود ستايي مي كند

دل اگر آســــــــــــان بود سختي نيايد در برش

         او كه بـــــهرام است از چه دل گدايي مي كند

اللهم عجل لوليك الفرج

سلام

امشب در خاطرات شناورم
زمستان را میبینم که زانو به آغوش کشیده و دیگر توان گذشته را ندارد٬
و قلبهایی که زمستان را در خود جای میدهند.

بهار نزدیک است.

باید بهاری بود و شکفت آنچه در دل میخواند نوای محبت را
دوباره آمدم
در حالی که رفتن را خوب میدیدم٬

دوباره دست بر دامن حروف به دنبال عشق کوچه به کوچه می روم
و در پنهان شب
مینگرم آنچه را نمی بینم.

اینک یاد گذشته می آزارد سینه ام را
اما آوای خوش زیستن در کنار عشاق نوازشم می  دهد٬
و یاد ها را زخم می بندد.

می آیم تا بگویم
باید بود
باید بود و با خاطرات زیست
و نگاه کرد آنچه را که تاریک.

سلام دوباره به تمام دوستانم
به زودی نوشن را آغاز خواهم کرد

اللهم عجل لولیک الفرج

با سلام خدمت تمام دوستان عزیزم
بهرام یا پویا با شما صحبت میکنه
به دلایلی این وبلاگ تا مدتی دیگر حذف خواهد شد

ممنونم از لطف همه ی شما عزیزان که در این مدت یار و همدمم بودید
دست تکتکتان را می بوسم
مرا حلال کنید

و اگر مایل بودید برایم دعا کنید

یا علی مدد

سلام

امشبی را تا ســــحر در خـــــــواب بی خــــوابی کشم
    جـــــــــام می در دست ســاقی من ز ساغر می چشم

چشـــــم در راهــــی نشینم تا ســـــحر در وصل یـــــــار
     خرقه پـــــوشم ٬ شـــــهد نوشم ٬ تا ثـــــــــریا سر کشم

اشک و شادی٬ شور و شیدا٬ مست و گه سرگشته ام
     وز شــــــرابی کز تو آیـــــــــــــــد جرعه ها سر می کشم

آنــــــــچنانم مســـــت کردی ســـــــــان ســـــربازان شه
     از بــــــرایت هر دمی از جــــــــان خـــــــــود در می کشم

بـــــــــــهر بـــــــــــهرام ای بـــــــــــهارانم خزان را تازه کن
     تا ز اشـــــــکت گــــــــل برویــــــد از شـــــــرر وز آتــــــشم

اللهم عجل لولیک الفرج

سلام

نیمه شبها
عشق را در برق چشمان سیاهت دیده بودم
وز طنین دلنشین خنده هایت
بلبلان را دور می دیدم
سینه ات مملو از رویای بودنها
دستهایت جان پناهی بر من تنهای تنها

نیمه شبها
اشکهایم شوری شور دلت بود
خنده هایم مستی بعد از نیوش ساغرت بود
من تو را همچون خدایی زنده در دل می پرستم
بوسه هایت را به دستم
همچو بتها می پرستم

مادرم  زیباترین عشق الهی
نازنینم ٬ مهربانم
مستی شور الهی

دستهای خسته ات را بر نگاهم می گذارم
قلب پاک و روشنت را در پناهم می نگارم
برق چشمان سیاهت
در پس دنیای کودک
رازها در خود نهفته
باغ ها از گل شکفته

بوسه بر پایت زنم شادان شوم
شانه بر مویت کشم
خندان شوم

از نگاهت تا خدا پر می کشم
وز پناهت تیغ بر در می کشم

تا تو بر چشمان من منت گذاری
چشمها را زیر پایت می گذارم

بار الهی
نور چشمانم بگیر و مادرم از من مگیر
حرم شمس از من دریغ و ماردرم را پس مگیر
بار الهی
لحظه ای بی مهر او تنها نخواهم
مرگ را خواهم ولی دنیا نخواهم

دست بوسم 
ای که خود از بهر ما
خنده هایت شادی لبخند ما

دست بوسم
ای همه عمرت ز پس
میدهی یکجا برای یک نفس

دست بوسم
ای زمینی تا خدا
نور پاکان الهی در بلا

دست بوسم
از سحرگاه سفر
تا همان روزی که جانم شد به در .

تقدیم به همه ی مادرانی که بدون هیچ چشمداشتی
دوست میدارند ٬ عشق می ورزند
و در قبال زشتیهای ما
باز هم
دوست می دارند
و عشق می ورزند

از همینجا خاک پایشان را سرمه ی دیدگانم
و دستهاشان را با افتخار می بوسم.

الهم عجل لولیک الفرج